Burçlar ve Mevsimler

ferda sabah gözünüzü garip bir gezegende açtığınızı görüntü edin. boz mülevven palamut kayalıklar arasında, garip bir doğadasınız. Neyse ki etraf vuzuh ve sağınızı solunuzu görebiliyorsunuz. amma aniden ortam kararıyor. İlk anda paniğe kapılıyorsunuz, bir süre sonra, tekrar aydınlanabileceği umudu içinizi rahatlatıyor. ancak karanlık, size bakılırsa akla yatkın bir şeb süresini aşmaya başlıyor. iki gün, üç sıra karanlıkta yaşıyorsunuz. Derken ziya beliriyor.



Böyle bir atmosferde, bir insanın ilk yapacağı madde mefret olasılıkla tekrar ne bugün karanlıkta kalacağını, sonra ne gün ışığa kavuşacağını saptamaya çalışmaktır. Yani kendisine, gökyüzünün ritmine yaraşıklı yeni bir dizem yaratmaktır. Neyse ki yirmibirinci yüzyılın eşiğinde tığ bu konuda eke bir avantaja sahibiz. Evreni, şimdiki aklımızla, turfa insanlara için daha fazla tanıyoruz. Gökbilimle ilgilenen birisi hangi gezegende bulunduğunu saptayıp bu ritmi oran edebilir. En cahilimiz birlikte en azından bir ayrıksı gezegenin üzerinde bulunduğunu bilebilir.

Şimdi kendinizi binlerce yıl mukaddema Dünya’da hülya edin. Bugünkü bilgilerden yoksun, Dünya’nın gözünüzün görebildiği büyüklükte düzlem bir platformdan ibaret olduğunu zannediyorsunuz. Ve başınızın üzerinde parlayan, ısı saçan yuvarlak nesne derece derece alçalıyor. Gökyüzünü de boyayan kıpkırmızı bir müdevver oluyor ve batıyor. Gökyüzünün kararan rengiyle baş başa üslup da soğuyor. Başınızı tam zıt yöne çevirdiğinizde bu posta bir gayrı yuvarlağın yükseldiğini görüyorsunuz. lakin bu müdevver henüz değişik. Hem yeteri denli aydınlatmıyor, hem de ısıtmıyor. fark bir birçok sıra sonra yuvarlağın küçüldüğünü görüyorsunuz. ertesi sabah parlak tombul ortaya çıktığında onun ne denli bir yaşam kaynağı olduğunu ve onun yokluğunda ne kadar zavallı kaldığınızı hissediyorsunuz. “Bu denli kudretli bir madde olsa olsa bizi yaratan ve bize egemen olan bir şeydir” düşüncesiyle onu hu mertebesine yükseltiyorsunuz. Günler ayları izledikçe bu yuvarlağın gökyüzünde kalış ve parlayış süresinin bile değiştiğini gözlüyorsunuz. beş altı ay üstelik olan foto ve ısı ağır yavaş azalıyor. ılıman bir iklimi soğuklar ve karanlıklar izliyor. Sonra yeniden etraf ısınmaya, aydınlanmaya başlıyor. Buna muvazi bir biçimde bitki örtüsünde de tadilat yaşanıyor. böylece gökyüzünde mukannen bir ritim olduğunu seziyorsunuz ve hayattaki aktivitelerinizi o ritme uyduruyorsunuz.

Binlerce yıl evvel insanlar aha bu ritmi tespit etmek için kayıtlar tutmaya başlamışlar. Bu kayıtları, bire bir zamanda tapınak işlevi bile gören, Güneş’in ve Ay’ın hareketlerini saptayan gözlem alanlarına dayandırmışlar. Güneş’i yalnızca gündüzü ve geceyi denetleme etmekte değil, nüsha zamanda mevsimlerin sürelerini ve zamanı ölçmekte kullanmışlar. esasta kendisi davranış etmeyen ama Dünya’dan bakıldığında deprem ediyormuş üzere zahirî Güneş’in bir turunun yaklaşık 365 güneş sürdüğü saptarken, bu 365 devir ortamında iki ruz gündüz ile gecenin uzunluğunun eşitlendiğini ve bir tarih gündüzün geceye, bir devir de gecenin gündüze hâkim olduğunu görmüşler. Ve bu dört günü kullanarak Dünya’nın çevresindeki dairevi uzayı dörde bölmüşler. 21 Haziran (Yengeç burcu- gökçe yazın başlangıcı) en uzun günü, 21 fasıla (Oğlak burcu- kışın başlangıcı) en kesik haset ve 21 Mart (Koç burcu- ilkbaharın başlangıcı) ile 21 ilkgüz (Terazi burcu- sonbaharın başlangıcı) gündüz ile gecenin eşitlendiği günleri gösteriyor. Ve astrolojinin kalbinde aha bu günler yatıyor.